StoneTemplate

Katalog osób do nich uprawnionych określa tzw. ustawa zdrowotna. W opinii Ministerstwa Zdrowia jej przepisy dobitnie wskazują, że mężczyźni i kobiety posiadające obywatelstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium RP, które nie ukończyły jeszcze 18 lat, bez względu na ubezpieczenie posiadają prawo do używania nieodpłatnego leczenia. Określenie podstawy prawnej uprawnień tych osób poprzez świadczeniodawców jest konieczne, aby w wypadku braku ubezpieczenia koszt udzielnych im świadczeń pokrył budżet państwa. Natomiast obciążanie młodych osób lub ich przedstawicieli prawnych kosztami usług medycznych w zakresie świadczeń gwarantowanych wykonywanych na bazie umowy z NFZ (zarówno w wypadku nieprzedstawienia dowodu ubezpieczenia, jak również faktycznego jego braku) jest bezprawne i niedopuszczalne. W dyskusji na zagadnienie kształtu systemu ubezpieczeń zdrowotnych zbyt szybko przechodzi się do pytania-klucza: „Skąd wziąć pieniądze na działanie systemu ubezpieczeń zdrowotnych i dlaczego powinno się zwiększyć składkę zdrowotną?”. W takim bowiem przypadku pierwszeństwo przysługuje zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego poprzez urząd pracy z tytułu posiadania poprzez tę osobę statusu bezrobotnego. Warto zaznaczyć, że do 31 grudnia 2008 r. urząd pracy był zobowiązany zgłaszać zarejestrowaną osobę do ubezpieczenia zdrowotnego i odprowadzać za nią składkę wyłącznie wówczas, gdy konkretny bezrobotny nie realizował warunków do zgłoszenia go do tego ubezpieczenia jako członek rodziny ubezpieczonego opłacającego składkę do NFZ. Do tej daty status członka rodziny chłopcy i dziewczęta ubezpieczonej zwalniał bowiem bezrobotnych z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Szpitale i przychodnie mające kontrakt z NFZ nie posiadają prawa pobierać opłat za udzielanie świadczeń gwarantowanych dzieciom do 18. roku życia, jeżeli posiadają one obywatelstwo polskie i zamieszkują na terenie RP. Kwestia pobierania opłat poprzez szpitale w wypadku, gdy rodzice nie posiadają dowodu ubezpieczenia zdrowotnego, wciąż budzi kontrowersje. Jak wytłumacza resort zdrowia, to efekt tego, że w takim przypadku istotne jest rozróżnienie pojęcia chłopcy i dziewczęta ubezpieczonej i chłopcy i dziewczęta uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Powszechność w systemie prywatnym jest trudna do osiągnięcia, gdy ubezpieczenia nie są obowiązkowe. Wtedy ze względu na przeważającą fakultatywność i komplementarność ubezpieczeń swoich, kryterium powszechności nie będzie najważniejszym elementem oceny. Zasięg ochrony ubezpieczeniowej jako kryterium oceny skuteczności ubezpieczenia na wypadek choroby będzie miał więc pierwszorzędne znaczenie dla rozwiązań publicznych, mniejsze zaś w sytuacji ubezpieczeń swoich. Zasięg ubezpieczenia prywatnego jest podporządkowany kryterium efektywności , a ponadto sposobów i zasadności stosowania zasady kompensaty straty , a ponadto miarkowania świadczenia. Powinno się jednak zauważyć, że rozwiązania prywatne są coraz w dużej liczbie przypadków brane pod uwagę poprzez Wy przy projektowaniu systemu publicznego, dlatego kryterium to ma coraz większe znaczenie. Skuteczność stosowania publicznego ubezpieczenia na wypadek choroby, w przypadku braku odpowiednich danych do przeprowadzenia symulacji, może być oceniona na bazie formalnych kryteriów skuteczności i efektywności. Zasadniczy zarzut, jaki można tutaj podnieść, to niespełnienie kryterium powszechności w stopniu zadawalającym - czyli brak całkowitej powszechności. W odniesieniu do polskich warunków krytycznie trzeba wycenić adekwatność, która jest osiągnięta co najwyżej na poziomie minimum. Przy analizowaniu efektywności istotny problem stanowią: hazard moralny (wskaźnik szkodowości), wysokie koszty administracyjne (wskaźnik sprawności) oraz stosunkowo duża redystrybucja (przy założeniu egzystencji składki, której wysokość jest uzależniona od pensji). Pierwsze publiczne ubezpieczenie na wypadek choroby powstało w Niemczech pod koniec XIX w., jako jeden z elementów reformy społecznej. Jednakże zmiany oczekiwań społecznych co do zakresu dostępności opieki zdrowotnej sprawiają, że stosowanie metody ubezpieczenia w systemie ochrony zdrowia prowadzi do licznych odstępstw i niekonsekwencji.